Pierwotna elewacja: jasny tynk barwiony w masie i dwa (albo trzy) stopnie lastryka

W lipcu 2020 r. konserwatorka dzieł sztuki z Gdańska wykonała na zlecenie wspólnoty „Konserwatorskie prace badawcze z zakresu kolorystyki elewacji” — sondy schodkowe i odkrywki naturalne na obu budynkach. Pod szarym, chropowatym tynkiem cementowym „baranek”, nałożonym w 2. połowie XX w., znalazła warstwę pierwotną: „Pod warstwą zaprawy cementowej zachował się pierwotny tynk wapienno piaskowy. Był on najprawdopodobniej barwiony w masie, o czym świadczy sposób opracowania na gładko i wysoka jakość powierzchni wartwy wyrównującej.” Drugie ustalenie: „Wykonane i naturalne odkrywki świadczą, że kolorystyka ścian i detalu nie była zróżnicowana kolorystycznie ani walorowo”.

Cała kamienica, razem z gzymsami, opaskami, kartuszami i fryzami, była więc jednego, jasnego koloru. Autorka określa go przez wzornik jako KEIM EXCLUSIV 9096, zastrzegając, że to „przybliżenie kolorystyczne, a nie precyzyjne określenie pierwotnej palety”. Potocznego określenia „kremowa” w dokumencie nie ma. Tak samo malowana była drewniana podbitka okapu, zachowana „w znacznym stopniu” jako pierwotna. Drugi pierwotny element to lastryko schodów wejściowych: „Lastriko schodów i podestu wejścia głównego jest w znakomitej części wtórne, poza jednym zachowanym pierwotnym stopniem”.

Opis techniczny projektu elewacji (Archigraf, XII 2020) liczy je inaczej: „W wejściu do budynku znajdują się dwa oryginalne stopnie lastrykowe do zachowania i do naprawy”. Według mieszkańców do wejścia północnego prowadziły pierwotnie dwa stopnie lastryka (C-196). Lastryko posadzki klatki schodowej (już we wnętrzu) mieszkańcy uznaje w całości za przedwojenne: „nosi ślady zniszczeń i remontów”. Ile stopni przetrwało rok 1964, pozostaje otwarte; pewne jest, że w wejściu leży do dziś fragment oryginalnego lastryka z czasów Schmidtkego.