Ludzie tego domu

Ober-Telegraphen-Assistent a. D. (emerytowany starszy asystent telegraficzny). W 1897 r. urzędnik telegrafu w Gdańsku, od co najmniej 1906 r. w Sopocie we własnym domu przy Charlottenstraße 9, gdzie mieszkał do końca; w kamienicy nigdy nie zamieszkał. Kupił działkę 27 IV 1906 za 37 000 marek i przez dwa lata walczył z magistratem o pozwolenie (pierwszy projekt z piekarnią odrzucono). Dom zbudował w latach X 1909 – VIII 1910 i sam dopisał do projektu windę. Odwoływał się do Rejencji czterokrotnie, wykończył poddasze mimo trzech odmów, przegrał niemal wszystkie sprawy — poza wodociągową i legalizacją poddasza w 1915 r. Sprzedał kamienicę 9 VI 1919 za 250 000 marek. Zmarł między 1927 a 1929 r. HIPOTEZA (z luki w księgach adresowych); grobu nie odnaleziono.

Architekt & Baugewerksmeister (architekt i mistrz budowlany), sąsiad Schmidtkego z Charlottenstraße 12. Autor zatwierdzonego 2 IV 1908 projektu „herrschaftliches Wohnhaus” (reprezentacyjnego domu mieszkalnego) — rzuty, plan sytuacyjny, statyka, ogrodzenie i kurnik. Wg noty z Danziger Bürgerbuch 1927: biuro budowlane w Sopocie od 1902, ok. 90 większych budów, 63 domy dla weteranów, od 1908 przewodniczący związku właścicieli domów, a od 1909 do 1927 przewodniczący rady miejskiej Sopotu, czyli także w czasie budowy kamienicy.

Kolejny sąsiad (Charlottenstraße 14). Jego projekt z 1906 r. — dom z piekarnią i sklepem kolonialnym w parterze — policja budowlana odrzuciła, bo nowa linia zabudowy odsunęła front od ulicy. Dlatego przed kamienicą jest dziś trawnik. Rysunki Dunkela zachowały się w teczce planów i pokazują, jak dom mógł wyglądać.

Młoda pielęgniarka (ur. 1895), której ojciec Eugen Baumann, gdański fabrykant pieców, kupił kamienicę 26 VI 1919 na jej nazwisko za 250 000 marek. Zarządzał nią z pełnomocnictwa „z samym sobą”, a w 1922 r. też się tu wprowadził. Intercyza z 1922 r. zostawiła czynsze przy żonie — mąż Alfred Gedanzig zbankrutował dwa miesiące po rozwodzie. Była właścicielką domu w czasie hiperinflacji (hipoteka 34 000 000 marek warta 200 guldenów), Wolnego Miasta i wojny; w 1943 r. dział spadku podzielił kamienicę na trzy równe części między rodzeństwo.

Königlicher Hof-Schlossermeister (królewski nadworny mistrz ślusarski) z Elbląga, wcześniej firma „Karstädt & Hopp, Kunstschlosserei”. W kamienicy wykonał żelazne schody kręcone w atrium, stalowy dach świetlika (podpisy na rysunkach z XI 1909) i kraty szybu windy. Te ostatnie poświadcza odlewana tabliczka odkryta w 2026 r. pod farbą. Windę według orzeczenia z 1964 r. zbudowała firma Burckhardt & Ziesler z Chemnitz.

Mieszkał w dwóch izbach w piwnicy od południa. Sierżant policji zapisał w styczniu 1912 r., że portier „stąd nadzorował dźwig i ogrzewanie”. Pruski przepis o dźwigach z 1908 r. wymagał egzaminowanego windziarza w kabinie i dozorcy maszynowni „stale obecnego lub łatwo osiągalnego”: portier był jednym i drugim. Z trojga lokatorów piwnicy tylko jego magistrat kazał wykwaterować; właściciel bezskutecznie prosił o legalizację mieszkania.