Wejście od północy: dwa stopnie zamienione na zsyp opału

Kamienica nigdy nie miała wejścia od ulicy: zrealizowany projekt Hermanna Wolschona z 1908 r. przewidywał drzwi wyłącznie od północy. Według planu elewacji północnej były to wysokie drzwi z częścią stałą (naświetlem) nad nimi, do których wchodziło się z dwóch stopni lastryko, jednym ciągiem schodów PRAWDOPODOBNE oględziny. Przy przebudowie kotłowni w 1964 r. ten układ zmieniono: bieg schodów podniesiono, by pod nim zmieścić pomieszczenie na zsyp opału i żużel. Ślad po tej przeróbce widać do dziś na styku starego lastryko posadzki klatki ze schodami.

Zgadza się to z zachowanym rysunkiem projektowym. Arkusz nr 7a/10a Biura Projektów Kolejowych, zatytułowany „PRZEKRÓJ PRZEZ WEJŚCIE” (skala 1:50), pokazuje nowe zejście zewnętrzne: wykop przy ścianie, cztery stopnie 16,5/28 z okładziną lastrykową na płycie żelbetowej, żelbetowy daszek kryty dwiema warstwami papy na lepiku, pochwyt, nadproża z dwuteowników 3 × I 100 i 2 × I 240, podchwycenie istniejących fundamentów i pełną izolację przeciwwilgociową. Ten daszek mieszkańców opisuje z pamięci jako zadaszenie „w stylu wejścia do PRL-owskiej mleczarni lub GS-u”.

Na zdjęciach z 1989 r. i na inwentaryzacji elewacji z 2020 r. widnieje on jako płaskie, wtórne zadaszenie wsparte na rurkach. Wcześniej wejście kryła jeszcze zabudowa wiatrołapu, podłużny „tramwaj”. Nie ma go na żadnym planie i nie wiadomo, czy był przed- czy powojenny WSPOMNIENIE. Przy remoncie izolacji fundamentów po 2021 r. zlikwidowano naziemną klapę zsypu za wejściem. Dzisiejszy, niepozorny ganek od północy jest więc śladem instalacji centralnego ogrzewania na węgiel z 1964 r.