Od cieśli na budowie do domu wdów: 6 → 26 nazwisk

Liczba mieszkańców kamienicy w księgach adresowych rośnie skokowo: 6 (1909/10) → 17 (1914/15) → 13 (1915/16) → 26 (1917/18). W pierwszym roczniku, 1909/10, gdy dom jeszcze nie był skończony (pozwolenie z 1908, zasiedlenie mieszkań dopiero w sierpniu 1910), pod nr 44 mieszka sześciu rzemieślników i jedna służąca: „Kirschner, Adolf, Techniker” (technik, najpewniej mistrz budowlany, autor planu sytuacyjnego i statyki kamienicy; korekta 2026-10-09), „Kolch, Wilhelm, Tischler” (stolarz), „Schaupeter, Karl, Zimmerer” (cieśla), „Küßner, Franz, Kaufmann” i „Küßner, Georg, Photograph”, „Puckert, Helene, Stütze”.

Pierwszymi „lokatorami” domu byli więc ludzie związani z jego budową PRAWDOPODOBNE. Rocznik 1917/18 pokazuje dom zupełnie inny: 26 nazwisk, w tym „Föße, Alice, verw. Bürgermeister” (wdowa po burmistrzu), „Strohmeyer, Luise, verw. Bürgermeister” (druga taka wdowa), „Wüst, Elisabeth, verw. Hauptmann” i „Straube, Harry, Hauptmann” (kapitan), „Butzke, Lucie, verw. Rittergutsbesitzer” (wdowa po właścicielu dóbr rycerskich), trzy uczennice, kilkoro dzieci i tuzin służby. W czasie wojny do Sopotu ściągały wdowy i rodziny oficerskie, a wielkie mieszkania dzielono na pokoje; dom działał wtedy po części jako pensjonat PRAWDOPODOBNE.