Lokatorzy rosyjsko-żydowscy pod nr 44 i ich odejście

Rocznik 1929 to szczyt zaludnienia kamienicy: pod wpisem „44 E Frau Gertrud Gedanzig” ciągnie się przez całą kolumnę ok. 50 nazwisk, a wśród nich wyraźna grupa emigrantów i kupców: „Kitajeff, Boris, Ingen. — Kitajeff, Morduch, chem. Kfm. — Kitajeff, Salomon […] Bakstanski, Naum, Kfm. — Halperyn, Georg, Kfm. — Nejman, Aron, Kfm. — Bronszweig, Vera, Frau — Loewinsohn, Martin, Kfm.” (bracia Kitajeff mieszkali tu już w 1926). Obok nich pod tym samym adresem: architekt Georg Lippke, Marta i Ruth Claaszen, Eugen i Susanne Baumann, „Dr. Wangerin, Walther, Professor” (botanik, profesor gdańskiej Politechniki), „v. Ruecker, Emil, Redakteur” (redaktor), „Striexler, Elisabeth, Pianist[in]” (pianistka; OCR oddaje też „Striegler”), wdowa po burmistrzu Alice Föhse i kilkanaście służących.

W 1931 r. dom liczy już tylko 26 lokatorów (w 1929 ok. 53): znika cała grupa Kitajeffów, Bakstanski, Nejman, Bronszweig i niemal cała służba domowa. Przybysze ze Wschodu pojawiają się jednak nadal: w Einwohnerbuchach 1933–1935 figurują „Darewski, Michael, russ. Rechtsanwalt” → „rosyjski adwokat”, „Guise, David, Dr., Kfm.”, „Kornberg, Joseph, Kfm.” z „Kornberg, M., Hausbes.”, „Lebenstein, Paula, Rentiere”, „Schapiro, Wajoda, Kfm.”, „Baruch, Samuel”, „Adler, Benjamin, Kfm.”; ostatni z nich, Adler, figuruje jeszcze w roczniku 1939.

Liczba lokatorów przez całe lata 30. utrzymuje się w przedziale 21–27, a najniższa jest w 1933 (21) — być może echo wielkiego kryzysu, najgłębszego w Wolnym Mieście ok. 1932/33 HIPOTEZA.