Telefony domu: od numeru 192 do 51-32-47

Kamienica miała telefon co najmniej od 1912 roku (wcześniej sądzono, że dopiero od lat 30.). Księga adresowa Sopotu na 1912 r. notuje w części alfabetycznej: „Holtz, John, Rent., Schulstr. 44 ☎ 192” → „John Holtz, rentier, Schulstraße 44, telefon 192” (potwierdzone na skanie s. 31; John Holtz to zapewne krewny mieszkającej pod nr 44 w 1914/15 „Holtz, Louise, Privatiere”). W roczniku 1915/16 są już dwa numery pod tym adresem: w spisie abonentów telefonicznych figuruje „Ho[l]tz, John, Rentier, Schulstraße 44” oraz „P[etr]uschki, J., Dr., Professor an der [Hochschule], Schulstraße 44”, a część alfabetyczna podaje „Petruschke, Johannes, Dr., Professor, Schulstraße 44, ☎ 354” (potwierdzone na skanie); ten sam numer 354 ma profesor w roczniku 1917/18.

Dwa aparaty w kamienicy czynszowej w czasie I wojny światowej świadczą o wysokim standardzie domu, podobnie jak winda i centralne ogrzewanie (por. C-032). W 1922 r. telefon ma architekt Georg Lippke: „Lippke, G., Architekt, Schulſtr. 44 — 506”. Numery sopockie były wtedy trzycyfrowe. Między rocznikiem 1926/27 a 1929 Sopot włączono do gdańskiej sieci telefonicznej i wszystkie numery otrzymały przedrostek „51”. Dowodem jest numer Lippkego, który w księdze 1936/37 brzmi „Georg Lippke Mackensenallee 4[4] ☎ 515 06”, czyli 506 → 51 506 PRAWDOPODOBNE (dokładnej daty zmiany nie ustalono).

Dalsze numery domu: 514 63 — „J. Broscheit — Vereinigte Lehrfarmen f. Edelpelztierzucht — Zoppot, Schulstraße 44, Telefon 51463” (1931, zob. C-098); 512 53 — „Baumann Eugen Ofenfabrikant Mackensenallee 44 ☎ 512 53” i jego syn „Kurt Baumann, Töpfermeister” pod tym samym numerem w branżowym spisie zduńskim (1936/37), czyli numer rodzinnej firmy piecowej Baumannów, prowadzonej z mieszkania w kamienicy; 519 18 — „Hundius, Carlheinz, + Bez.-Direktor der Allianz-Vers., Mackensenallee 44 51918” (Fernsprechbuch 1942 i Einwohnerbuch 1942), z osobnym wpisem firmowym „Bezirksdirektor Hundius, Zoppot, Mackensenallee 44 51918”; 520 27 — „Voigt Georg Dr Obergerichtsrat Mackensenallee 44 ☎ 520 27” (Einwohnerbuch 1942); wreszcie Reichstelefonbuch 1942 wymienia „Claaszen, Frau, M., Konsul, Mack.A. 44” — wdowa po konsulu miała własny abonament, numeru nie da się odczytać z zaszumionego OCR PRAWDOPODOBNE.

Po wojnie numer domowy pojawia się w ogłoszeniu drobnym Dziennika Bałtyckiego z 11 III 1967: „PIANINO krzyżowe, sypialnię jasną, jesionową, jadalnię gdańską, materace z włosia, 2 łóżeczka dziecięce sprzedam. Sopot, Kościuszki 44-9, telefon 51-32-47” — mieszkanie nr 9, wtedy najzamożniejsze w domu.