Mieszkania 17a, 22a, 22b: dzielenie na pół ołówkiem

Rzuty inwentaryzacyjne „Wodnika” z kwietnia 1988 r. mają, obok kreślarskiego opisu tuszem, drugą warstwę: cienkie ołówkowe owale z numerami mieszkań, dopisane później przez administrację. Na II piętrze są to „19” (przy pom. 202), „18” (212), „17” (222) i ”17a” (230); na III piętrze „24” (301), „23” (313), ”22b” (320), „22” (327) i ”22a” (328). Litery przy numerach są śladem podziału dużych mieszkań na mniejsze. Podział bywał doraźny: w pomieszczeniu 327 tą samą ołówkową kreską naszkicowano ściankę działową z opisami „p.p.” (przedpokój) i „K” (kuchnia), podobnie jak ołówkowe „P.POK., KUCHNIA” na rzucie z 1963 r. Legenda rzutu poddasza wyróżnia osobną kategorię: ”tymczasowe przepierzenia drewniane”, obok ścian murowanych i ścian o konstrukcji drewnianej.

Strych był więc już w 1988 r. zabudowany na dziko. Rok później projekt PKP miał to zalegalizować, przerabiając poddasze na sześć mieszkań. Odczyt ołówkowych numerów sprawdzono na skanach w rozdzielczości 400 dpi: „17a” i „22a” są czytelne pewnie, „22” i pełny szkic ścianki w pom. 327 również; ostatni znak w „22b” można teoretycznie czytać jako „6”, ale sąsiedztwo par 22 / 22a rozstrzyga na rzecz litery PRAWDOPODOBNE.