Trzepak z rur stalowych, zasiek na żużel i folia ogrodnicza w ścianie

Plan realizacyjny zagospodarowania terenu z czerwca 1989 r. („WŁAŚĆ. PKP ODDZ. BUDYNKÓW W SOPOCIE”, skala 1:500) wylicza w legendzie, z czego składało się wtedy podwórze kamienicy: „ISTN. MUR. III P. BUD. MIESZK. DO REM.”, „ZASIEK NA SKŁADOWANIE ŻUŻLA”, „ISTN. ZASIEK NA POJ. ŚMIECI.”, „ISTN. BUDYNEK GOSP. DO ROZBIÓRKI” i — jako jedyna nowość projektowana — ”PROJ. TRZEPAK Z RUR STALOWYCH.”. Przekroje ścianek projektowanego poddasza podają: „DESKI ≠30 m/m JEDN. STRUG. NA PÓŁWPUST / FOLIA OGRODNICZA OD STR. ZEWN. / WEŁNA MINERALNA ≠10 CM”, a w wariancie cieńszym deski 25 mm, wełna 5 cm i „TYNK NA TRZCINIE 1,5 CM”.

W jednej przegrodzie folia do inspektów pełni rolę paroizolacji obok tynku na trzcinie, techniki XIX-wiecznej. Mimo tak oszczędnej technologii zestawienie stolarki przewidywało na poddaszu trzynaście okien drewnianych skrzynkowych „o wymiarach typowych, LECZ Z DODATKOWYM WZOREM NA SKRZYDŁACH ZEWNĘTRZNYCH”: trzy z górnymi kwaterami o wzorze rombów i rozet, dziesięć z prostym podziałem szczeblinowym. To ślad wymogu konserwatorskiego (C-118).