Max Herrmann — kupiec z Seestraße i „dożywotnik” w starym domu

Zanim działkę kupił Schmidtke, Schulstraße 44 należała do Maxa Herrmanna, sopockiego kupca (właściciel 1903–1906, sprzedał parcelę Schmidtkemu w 1906 za 37 000 M). Księga adresowa 1906 pokazuje, że przy nr 44 nigdy nie mieszkał: w części ulicznej figuruje jako „44. E. (Herrmann, Max, Kaufmann, Seestr.)” — nawias oznacza właściciela zamieszkałego gdzie indziej. Sam mieszkał i handlował przy Seestraße 5, a spis branżowy wymienia go w trzech branżach naraz: „Badeartikel” (artykuły kąpielowe), „Wäscheartikel” (bielizna) oraz „Kaufhäuser / Bazare / Konfektion” (domy towarowe, bazary, konfekcja); był też właścicielem kamienicy Parkstraße 71.

Stary dom pod czterdziestym czwartym zajmowało wtedy zaledwie kilka osób: wdowa M. Neuenborn z Hermannem Neuenbornem, asystentem pocztowym, rentierka Matilde v. Swieykowski, radca sądu krajowego Heinrich Peiser oraz Theodor Kulm, opisany jako „Altsitzer” — dożywotnik, dawny gospodarz z zastrzeżonym prawem dożywotniego zamieszkania (kategoria z wiejskiego prawa spadkowego, nietypowa w nadmorskim kurorcie). Podanie Schmidtkego z 21 V 1906 przewidywało rozbiórkę tego domu: „Die auf dem Grundstücke befindlichen alten Gebäude sollen abgebrochen werden.” → „Znajdujące się na parceli stare budynki mają zostać rozebrane.”