Beczki dla robotników, ogrzewany barak i kanalizacja dla lokatorów

Zanim wydano pozwolenie, sopocki technik budowlany wypełniał drukowany kwestionariusz — „Formular für die Prüfung der Bauerlaubnisgesuche und die Rohbauabnahme durch Techniker” → „Formularz do badania wniosków o pozwolenie na budowę oraz do odbioru stanu surowego przez technika”, 24 pytania, odpowiedzi wpisywane kurrentą w drugiej kolumnie. Wypełniony 31 VIII 1909, tego samego dnia, którego wystawiono dodatkowe pozwolenie (Nachtrags-Bauschein) na zmieniony projekt, i podpisany przez Puchmüllera (Stadtbaumeister — miejski budowniczy Sopotu), jest technicznym uzasadnieniem zgody.

Na budowie miało pracować stale ponad dziesięciu robotników, a roboty miały się przeciągnąć poza 15 listopada, więc wymagany był ogrzewany barak z możliwością podgrzania posiłków; technik wpisał zbiorczo „wird angeordnet” („zostanie zarządzone”). Na pytanie „In welcher Weise soll für die notwendigen Bedürfnisanstalten gesorgt werden?” → „W jaki sposób zapewnione zostaną niezbędne ustępy?” odpowiedział krótko: „Tonnensystem.” → „System beczkowy.” Na wcześniejszej stronie tego samego formularza pytanie o rozmieszczenie ustępu, gnojownika i studni („Sind die Vorschriften über die Lage a) des Abortes, b) der Dungstätte, c) des Brunnens eingehalten?”) skwitowano jednym słowem: „Kanalisation.” → „Kanalizacja.” Dom od początku projektowano z przyłączem do miejskiej kanalizacji i wodociągu, bez studni i wychodka na podwórzu. Formularz notuje też wysokość pomieszczeń w świetle: 3,30 m (przy minimum 2,80 m z pozwolenia).