„Herrschaften” nie chcą trzymać rzeczy za deskami

Broniąc się przed nakazem skucia tynków na strychu (C-026), August Schmidtke, właściciel kamienicy w latach 1906–1919, wyjaśnił urzędowi, skąd wzięły się otynkowane komory: „Den Herrschaften, die bei mir gemietet haben, genügte eine aus Brettern abgeschlagene Bodenkammer nicht. Sie verlangten eine geschlossene, geputzte Kammer nur zum Aufbewahren von Kleidern, Vorratsbetten und überflüssigen Möbeln.” → „Państwu, którzy u mnie wynajęli [mieszkania], nie wystarczała komora strychowa zbita z desek. Żądali zamkniętej, otynkowanej komory — wyłącznie do przechowywania odzieży, zapasowych łóżek i zbędnych mebli.” Słowo „Herrschaften” (państwo, wysoko postawieni najemcy) oddaje skład lokatorów: w 1911 r. Schmidtke pisał o „6 wohlhabende Familien” („6 zamożnych rodzinach”) w domu, a późniejsze księgi adresowe wypełniają go radcami, doktorami, rentierkami i ich służbą.

Zapewniał, że cztery oddzielne, otrzcinowane i otynkowane komory w górnym poddaszu to tylko schowki: „die weder Heizung, noch Licht, Wasser und Kanalanschluß haben” → „nieposiadające ani ogrzewania, ani światła, wody czy przyłącza kanalizacyjnego”. Powoływał się też na praktykę Gdańska, gdzie komory strychowe bez paleniska musiały być otrzcinowane i otynkowane. Pismo potwierdza przy okazji dwupoziomowy układ pod dachem: poddasze mieszkalne (dziś III piętro, mansarda) i „oberes Dachgeschoß” — strych nad nim.