Zezwolenie na mieszkanie w suterenie wznawiane co rok przez trzynaście lat

Zezwolenie na mieszkanie w suterenie kamienicy było z założenia prowizorką: rejencja dała je na pięć lat, z prawem odwołania w każdej chwili (C-051). Sopocki urząd pilnował tej prowizorki arkuszem dekretacji prowadzonym ciągiem przez trzynaście lat. Najpierw, 4 VIII 1919, zapadła decyzja „Eintragen in die Wohnungsliste” → „wpisać [mieszkanie] do wykazu mieszkań”, a potem, rok w rok, ta sama formuła: „N. 1 Jahr” (nach 1 Jahr — wznowić za rok), z datami 30 IX 1919, 11 IX 1920, 1 X 1921, 3 X 1922, 9 X 1923, 15 VIII 1925, 16 VIII 1926, 1927, 1928, 1929, 1930 i 17 VIII 1931.

Wszystkie dwanaście wznowień podpisał Hentzsch, kontroler (później techniczny inspektor biurowy) sopockiej policji budowlanej. Po upływie pięciu lat o przedłużeniu zdecydowały władze nowego państwa: 15 VIII 1925 Hentzsch odnotował, że „Das Weiterbewohnen der Räume auf 5 Jahre zu verlängern. Zufolge des Senats der Freien Stadt Danzig unterm 2. 8. 1924 … N. O. III. 2. 866/24” → „dalsze zamieszkiwanie tych pomieszczeń przedłużyć o 5 lat, zgodnie z pismem Senatu Wolnego Miasta Gdańska z 2 VIII 1924”. Sprawę zamknięto 28 IX 1932 adnotacją „z. d. A.” (zu den Akten — do akt) z uwagą, że mieszkanie „ist noch vorhanden” → „jeszcze istnieje” (odczyt tego jednego słowa pozostaje niepewny — alternatywnie „nicht vorhanden”, już nie istnieje).

W tym czasie zmieniło się państwo (Prusy → Wolne Miasto Gdańsk) i właściciel (Schmidtke → Baumann), a zezwolenie na mieszkanie w suterenie pozostało tymczasowe.