„Prawie ciemna kuchnia” zalegalizowana z głodu mieszkaniowego

August Schmidtke, emerytowany starszy asystent telegrafu (Ober-Telegraphen-Assistent a. D.), inwestor i właściciel kamienicy 1906–1919, mieszkający poza kamienicą, przy Charlottenstraße 9, złożył 26 III 1919 w sopockim Urzędzie Mieszkaniowym (Wohnungsamt) podanie: „Im Souterrain meines Hauses Schulstraße 44 hierselbst, befindet sich eine kleine Wohnung von 1 Zimmer und einer nicht ganz hellen Küche, die bisher zum Bewohnen nicht freigegeben ist. Augenblicklich sind in dieser Wohnung Möbel eingestellt.” → „W suterenie mojego domu przy Schulstraße 44 znajduje się małe mieszkanie z 1 pokoju i niezupełnie jasnej kuchni, dotąd niedopuszczone do zamieszkania; obecnie stoją w nim meble.” Jako powód podał Wohnungsmangel (brak mieszkań, powojenny głód mieszkaniowy).

Oględziny przeprowadził kontroler policji budowlanej Hentzsch: wysokość w świetle 2,80 m, ale „Die Küche ist fast dunkel… Es empfiehlt sich die Küche zu Wohnzwecken nicht freizugeben” → „Kuchnia jest prawie ciemna… zaleca się nie dopuszczać jej do celów mieszkalnych”, bo naruszałoby to przepisy o oświetleniu; pokój był zamknięty i wysokości nie zmierzono. Mimo własnej negatywnej opinii magistrat 28 V 1919 poparł wniosek u Prezydenta Rejencji Gdańskiej: „Mit Rücksicht auf den zur Zeit herrschenden Wohnungsmangel wird die Bewilligung einer Ausnahme vom § 24 der Bauordnung diesseits befürwortet” → „Z uwagi na panujący obecnie brak mieszkań popieramy udzielenie wyjątku od § 24 ordynacji budowlanej”. 4 VI 1919 rejencja wydała zgodę na 5 lat, z zastrzeżeniem odwołania w każdej chwili.

Pismo wędrowało drogą służbową przez starostwo (Landrat) w Wejherowie, bo Sopot należał wtedy do powiatu wejherowskiego. Bauschein (pozwolenie policyjno-budowlane) wystawiono 26 VI 1919 na „eine Kellerwohnung bestehend aus Zimmer und Küche” → „mieszkanie w piwnicy złożone z pokoju i kuchni”, ważne „bis zum 1. Juli 1924”. Zalegalizowano więc także kuchnię, którą kontroler uznał za prawie ciemną.