Szopa na opał 1921: trzy piwnice oddane i „kradzieże bardzo częste”

Eugen Baumann, mistrz zduński i fabrykant pieców z Gdańska (firma „Baugeschäft für Kachelöfen u. Kochmaschinen”, Poggenpfuhl 24/25), był ojcem i pełnomocnikiem generalnym właścicielki Gertrud Baumann. 7 VII 1921 poprosił sopocki Zarząd Policji o zgodę na tymczasową drewnianą szopę na opał na podwórzu nru 44. W uzasadnieniu napisał: „Im Souterrain meines Wohnhauses habe ich infolge Wohnungsmangel 3 Kellerräume hergeben müssen die zu Wohnräumen umgebaut wurden und bewohnt sind.” → „W suterenie mojego domu mieszkalnego musiałem, wskutek braku mieszkań, oddać 3 pomieszczenia piwniczne, które przebudowano na mieszkalne i są zamieszkane.” Reszta piwnic nie mieściła już zapasu „drewna i torfu” (Holz und Torf) na zimę.

Dom miał centralne ogrzewanie, o czym Baumann przypomniał w dopisku: „damit ich rechtzeitig Brennmaterial für die Zentralheizung beschaffen kann” → „abym mógł na czas zaopatrzyć się w opał do centralnego ogrzewania”. Szopy nie chciał stawiać w ogrodzie między domem a torem kolejowym: „Die im Lageplan angedeutete Stelle liegt meiner Wohnung gegenüber und kann ich von hier aus die etwa geplante Beraubung des Schuppens leicht überwachen.” → „Miejsce wskazane na planie sytuacyjnym leży naprzeciw mojego mieszkania i stąd mogę łatwo dopilnować, gdyby ktoś planował okraść szopę” — bo „Diebstähle hier vielfach vorkommen” → „kradzieże zdarzają się tu bardzo często”.

Choć Baumann pisze „mój dom” i „moje mieszkanie”, właścicielką była formalnie jego córka; on sam mieszkał wtedy jeszcze przy Friedrichstraße 1, a pod nr 44 wprowadził się dopiero w sierpniu 1922. Szopę z desek krytą papą (8,00 × 2,80 m) zatwierdzono Bauscheinem nr 51 z 10 VIII 1921 i odebrano bez zastrzeżeń 30 IX 1921. Była budowlą odwołalną, do usunięcia w trzy tygodnie na każde żądanie policji i bez odszkodowania, dlatego nie został po niej ślad.