Dwadzieścia jeden lat na formalność: „przeszła na własność Skarbu Państwa”

Prawnie kamienica przestała być własnością prywatną 8 marca 1946 r., z dniem wejścia w życie dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Ostatnim wpisanym w księdze wieczystej właścicielem był Kurt Baumann, syn Eugena Baumanna, fabrykanta pieców, i brat Gertrud Gedanzig z d. Baumann, pielęgniarki, właścicielki domu w latach 1919–1943. Formalny ślad w papierach pojawił się jednak dopiero po dwudziestu jeden latach: 1 czerwca 1967 r. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej (PMRN) w Sopocie wystawił zaświadczenie (L.dz. GKM III-27/1/67), podpisane przez kierowniczkę Zarządu Gospodarki Terenami: „stanowiła uprzednio własność obyw. niemieckiego Baumann Kurta i spadkobierc[ów] i przeszła na własność Skarbu Państwa Polskiego na mocy Art.2 Dekretu z dnia 8.III.1946r o majątkach opuszczonych i poniemieckich /Dz.U. Nr.13 poz.87/.” Na tej podstawie Państwowe Biuro Notarialne w Sopocie wpisało 21 lipca 1967 r. w dziale II księgi „Skarb Państwa” w miejsce „Baumann Kurt”, przy okazji wykreślając stare, przedwojenne obciążenia hipoteczne.

Zmieniło się też oznaczenie geodezyjne działki: z „mapa 15, działka 197” na dzisiejsze „mapa 31, działka 16”, zawsze o tej samej powierzchni 1928 m². Na wyrysie katastralnym sporządzonym w grudniu 1966 r. widnieje jeszcze budynek opisany „N 44”, a tuż za północną granicą działki ktoś dopisał odręcznie „PKP” — kolej sąsiadowała z posesją terenem stacji, choć samą kamienicą zarządzała od 1945 r. (C-105).