Ściana od torów „cała zamalowana grafiti” i pomylone strony świata w opisie

Zachodnia granica działki przylega do terenu kolejowego, a jedynym budynkiem, który się o niego opiera, jest oficyna 44a, wzniesiona w latach 1922–26 przez Eugena Baumanna. Opis techniczny projektu elewacji (pracownia „Archigraf”, XII 2020) opisuje ją tak: „Od zachodu budynek styka się z granicą działki sąsiada i nie posiada żadnych otworów okiennych. Elewacja południowa wychodzi bezpośrednio na tory i posiada tylko trzy okna w kondygnacji piętra. Ściana ta jest cała zamalowana grafiti.” Strony świata w tym zdaniu są zamienione.

Arkusz projektowy A-6 nosi podpis „ELEWACJA ZACHODNIA … OD STRONY TERENÓW PKP”. Niezależny od niego skan 3D z 19 X 2020 pokazuje na elewacji zachodniej oficyny (arkusz E2_04, „Elewacja E”, dł. ok. 19,6 m) tę samą ścianę co w opisie: prawie głuchą, z trzema oknami przy jednym końcu, na wysokości ok. 4,2 m, czyli na piętrze. Jej dolna krawędź na rysunku jest postrzępiona, bo „dolna partia ściany niedostępna dla skanera: zieleń, ogrodzenie, teren kolejowy”. Autor opisu pomylił więc kierunek (podobnie jak w pkt 6.5, gdzie wejście do kamienicy trafiło „w elewację zachodnią”, choć wszystkie inne miejsca mówią o północnej).

Na zdjęciu z drona widać ścianę pokrytą w całości wielobarwnym graffiti, pod nią pas trawy, a zaraz za nim podkłady betonowe i słupy sieci trakcyjnej. Bliskość kolei widać też w historii domu: kolejarze w księgach adresowych, przejęcie przez PKP w 1945 r., drgania szkła świetlika (C-133). Graffiti było nie tylko na oficynie: na fotografii inwentaryzacyjnej widać tagi także na parterze kamienicy od ul. Kościuszki. Oba budynki potraktowano w dokumentacji 2020 r. różnie: kamienica dostaje sondy stratygraficzne, wzornikową kolorystykę i detal konserwatorski, oficyna — dwa zdania i decyzję, że tynk będzie „analogiczny”.