Ławki ogrodowe wyłączone ze sprzedaży, skrzynia na śmieci — w cenie

August Schmidtke, emerytowany starszy asystent telegraficzny (Obertelegraphenassistent a. D.) z Charlottenstraße 9, przyszły inwestor i właściciel kamienicy w latach 1906–1919, kupił działkę od małżonków Maxa i Hedwig Herrmannów. Umowę zawarto 27 kwietnia 1906 r. przed notariuszem Ottonem Nawrockim (rep. 289/1906); opiewała na 37 000 marek płatnych gotówką w dniu przewłaszczenia (opłata stemplowa 370 M = 1 % ceny). Jej § 1 drobiazgowo wylicza, co przechodzi na kupującego: „Mitverkauft ist nur alles, was wand-, niet-, nagel- und wurzelfest ist, sowie der Müllkasten. Dagegen nicht mitverkauft sind die Gartenbänke.” → „Sprzedaje się tylko to, co trwale związane ze ścianą, przynitowane, przybite gwoździami i wrośnięte, oraz skrzynię na śmieci. Ławki ogrodowe natomiast nie są przedmiotem sprzedaży.” Formuła „wand-, niet-, nagel- und wurzelfest” to standard ówczesnych umów (odpowiednik dzisiejszych „części składowych”).

Wyłączenie ławek i dopisanie skrzyni na śmieci pokazuje, jak szczegółowo strony się rozliczały. Wynika z tego też, że przy starym domu był ogród z meblami (te same „Gartentische und Gartenbänke”, które jedenaście lat wcześniej sprzedano wraz z posesją, zob. C-006).