Pełnomocnictwo generalne dla ojca z prawem czynności „z samym sobą”

22 IV 1920, w niecały rok po zakupie kamienicy, Gertrud Baumann stawiła się u sopockiego notariusza Johannesa Smolinskiego (kancelaria przy Schulstraße 22/24, a więc przy tej samej ulicy co jej dom) i udzieliła ojcu, „fabrykantowi pieców Eugenowi Baumannowi”, pełnomocnictwa generalnego (Generalvollmacht): do sprzedaży nieruchomości, składania oświadczeń o przewłaszczeniu, wnoszenia o wpisy i wykreślenia hipoteczne, nabywania i zbywania hipotek, pobierania czynszów i reprezentowania jej „gerichtlich, behördlich und außergerichtlich” (sądowo, przed władzami i pozasądowo).

Pełnomocnictwo kończy się zdaniem: „Es ist ihm gestattet in meinem Namen mit sich selbst Rechtsgeschäfte vorzunehmen, gleichviel ob er dabei für sich oder für dritte handelt.” → „Wolno mu w moim imieniu dokonywać czynności prawnych z samym sobą, niezależnie od tego, czy działa przy tym dla siebie, czy dla osób trzecich.” To zwolnienie z zakazu tzw. Insichgeschäft (czynności z samym sobą) z § 181 kodeksu cywilnego (BGB). Klauzula jest rzadka i daleko idąca: znosi jedyne prawne zabezpieczenie mocodawcy przed pełnomocnikiem, który staje po obu stronach umowy.

Pół roku później, 14 X 1920, Eugen pożyczył córce 100 000 marek i sam, w jej imieniu, ustanowił na to hipotekę (dz. III nr 23, wpis 19 X 1920). Wartość przedmiotu pełnomocnictwa notariusz oszacował na 100 000 marek, taksa wyniosła 53,70 M.