Sąd wpisuje ojcu prawo pierwokupu, odrzuca zakaz obciążania domu

4 VIII 1920 Gertrud Baumann podpisała u notariusza Ernsta Borowskiego wniosek, w którym ujawniała dwa prawa ustanowione „odrębną umową” na rzecz ojca: prawo pierwokupu (Vorkaufsrecht) za 190 000 marek, na wszystkie przyszłe przypadki sprzedaży, oraz zastrzeżenie, że obciążyć nieruchomość będzie mogła wyłącznie za jego zgodą. Sąd w Sopocie 12 VIII 1920 wpisał pierwsze, a drugie oddalił: „…da die dingliche Beschränkung gemäß § 137 BGB nichtig und daher nicht eintragungsfähig ist.” → „…ponieważ takie rzeczowe ograniczenie jest nieważne z mocy § 137 kodeksu cywilnego i wobec tego niezdatne do wpisu.” Paragraf 137 BGB mówi, że uprawnienia do rozporządzania zbywalnym prawem nie można wyłączyć ani ograniczyć czynnością prawną — właściciel może się co najwyżej zobowiązać wobec drugiej strony, ale nie może obciążyć samej rzeczy takim zakazem.

Ojciec dostał więc kontrolę nad sprzedażą domu, ale nie nad jego zadłużaniem; w lipcu 1921 r. na kamienicy stanęła hipoteka 300 000 marek dla sopockiej kasy oszczędności. Cena pierwokupu, 190 000 M wobec 250 000 M zapłaconych rok wcześniej, przy postępującej inflacji gwarantowała ojcu tanie odkupienie domu. Ten sam dokument podaje jej wiek: „die ledige, 25 Jahre alte, Gertrud Baumann”. Koszty (638,30 M, w tym 26 M za oddalony wniosek) poniosła wnioskodawczyni.