Sto pięćdziesiąt osiem marek, czyli dom liczony na metry sześcienne

Na odwrociu Bauscheinu z 2 IV 1908 kancelaria magistratu wyliczyła opłatę za pozwolenie od kubatury: „Gebühren: Klasse I. Bebaute Fläche 508 × 15,35 = 789[7]… nach dem Rauminhalt 2,00 Mk… 7900… also 158,00 Mk” → „Opłaty: klasa I. Powierzchnia zabudowy 508 [m²] × 15,35 [m wysokości] = ok. 7897; według kubatury 2,00 marki [od 100 m³]; 7900 [m³], zatem 158,00 marek.” Rachunek daje przy okazji pierwsze twarde liczby o zrealizowanej kamienicy: 508 m² obrysu i 7900 m³ kubatury. Uwierzytelniony wyciąg z księgi pomiarowej (Feldbuchauszug) podaje powierzchnię działki: 1946,16 m².

Sporządzono go na podstawie pomiaru kontrolera katastralnego Zastrowa z 15 V 1893, a sopocki urząd katastralny poświadczył go 3 VIII 1906 za opłatą 1,50 marki. Na szkicu dopisano „1946,16 qm · ⅓ = 648,72 qm”, czyli dopuszczalne maksimum zabudowy po zaostrzeniu przepisów. Zabudowano 508 m², a więc wyraźnie mniej, co Schmidtke podkreślał w 1910 r., pisząc, że nieruchomości „noch nicht einmal mit 1/3 der Grundfläche bebaut habe” → „nawet nie w ⅓ powierzchni gruntu zabudowałem”. Ten sam wyciąg wymienia sąsiadów działki: Appelbaum i Müller od północy, Maria Groll z d. Fischer od południa, tory kolei od zachodu. Jako właściciela podaje jeszcze kupca Maxa Herrmanna, bo dokument sporządzono w sierpniu 1906 r., zanim Schmidtke wpisał się do księgi.