Dwanaście metrów sześciennych powietrza na czeladnika — warunki dla piekarni

Ponieważ w projekcie z 1906 r. przewidziano piekarnię, magistrat musiał zasięgnąć opinii Królewskiej Inspekcji Przemysłowej w Gdańsku (Königliche Gewerbe-Inspektion). Jak później tłumaczyła Rejencja, ta konsultacja wyjaśnia kilkutygodniową zwłokę w rozpatrzeniu wniosku. Inspektor Kroeker odpisał 29 VI 1906: „Gegen die Anlegung einer Bäckerei im Keller werden Bedenken unter der Voraussetzung nicht geltend gemacht, daß der Fußboden der Räume direkt entwässert werden kann.” → „Przeciwko urządzeniu piekarni w piwnicy nie wnosi się zastrzeżeń pod warunkiem, że podłoga pomieszczeń będzie mogła być bezpośrednio odwadniana.” Dalej, na podstawie § 120 a ordynacji przemysłowej (Gewerbeordnung), postawił cztery wymagania z zakresu higieny pracy: posadzki z betonu cementowego, „vollkommen glatt”, ze spadkiem do wpustu podłączonego do kanalizacji miejskiej i przynajmniej jednym punktem czerpalnym wodociągu; ściany i sufity otynkowane i pokryte białą powłoką olejną lub wapienną; powierzchnia okien „wenigstens ein Zehntel der Bodenfläche” → co najmniej jedna dziesiąta powierzchni podłogi, z górną jedną trzecią otwieraną i obsługiwaną z poziomu podłogi; wreszcie sypialnie dla czeladników i uczniów piekarskich „so groß…, daß pro Kopf 12 cbm Luftraum vorhanden ist” → tak duże, by na osobę przypadało 12 m³ powietrza, z dostępem światła dziennego, wentylacją, ogrzewaniem zimą, jedną miednicą na dwie osoby oraz szafami, stołem i krzesłami.

Personel piekarni miał więc mieszkać na miejscu. Pismo przeszło przez kilka urzędów: dekretacja Prezydenta Rejencji z 7 VII 1906, pieczęć wpływu Landrata w Wejherowie 8 VII, sopockiego Zarządu Policji 10 VII 1906.