Oficyna odrzucona w 1908, zbudowana w 1922 — w tym samym miejscu

Budynek na tyłach działki był w planach od początku. Na planie sytuacyjnym w skali 1:250, sporządzonym 3 III 1908 przez architekta Hermanna Wolschona i sprawdzonym 2 IV 1908 przez miejskiego budowniczego (Stadtbaumeister) Paula Puchmüllera, wrysowano na czerwono trzy obiekty: dom frontowy („Herrschaftl. Wohnhaus” — pański dom mieszkalny) szerokości 20,50 m, kurnik 3 × 3 m przy torach oraz „Hinter-Haus” wzdłuż wschodniej granicy. Ten ostatni został przekreślony z adnotacją urzędu: „Hinter-Gebäude soll nicht zur Ausführung gelangen.” → „Budynek tylny nie ma być wykonany.” Konsekwentnie w tabeli statycznej belek żelaznych, sporządzonej przez Wolschona tego samego dnia, cały rozdział „d) Hinterhaus” (trzy pozycje o rozpiętościach 4,65–4,95 m) przekreślono czerwienią z dopiskiem „ad d gelangt nicht zur Ausführung” → „do punktu d — nie zostanie wykonane”, a z tytułu wykreślono słowa „u. Hinterhauses”.

Powierzchnię zabudowy skorygowano wtedy z 626,39 na 508,00 m². Do oficyny wrócono po czternastu latach, przy innym właścicielu i w innym państwie. Na to, czego magistrat pruski odmówił Schmidtkemu w 1908 r., Senat Wolnego Miasta Gdańska zgodził się w październiku 1922 na wniosek Baumanna. Budynek stanął w tym samym rejonie działki, przy granicy z sąsiadem PRAWDOPODOBNE (co do tożsamości miejsca).