Siostry von Swieykowski: pełnomocnictwo dla Wandy i hipoteka 5500 marek

Najstarszy imienny ślad mieszkańca posesji to panna Wanda von Swieykowski, która w 1902 r. mieszkała pod adresem Schulstraße 19, ówczesnym numerem naszej działki (na 44 zmieniono go między czerwcem 1903 a marcem 1904). 4 i 10 października 1902 r. trzy jej siostry udzieliły jej przed notariuszem Ottonem Nawrockim pełnomocnictwa ogólnego (Generalvollmacht, rep. 408 i 417/1902): „Wir bevollmächtigen hierdurch … unsere Schwester das Fräulein Wanda von Swieykowski in Zoppot, Schulstraße 19, alle unsere Angelegenheiten … zu besorgen” → „Niniejszym udzielamy … naszej siostrze, pannie Wandzie von Swieykowski w Sopocie, Schulstraße 19, pełnomocnictwa do prowadzenia wszystkich naszych spraw”.

Pełnomocnictwo obejmowało 11 punktów, od procesów po licytacje i zaciąganie kredytów. Rodzina weszła w akta gruntowe rok później: 27 lutego 1904 r. Lina Großmann (właścicielka działki 1895–1903, potem wierzycielka) scedowała na cztery panny von Swieykowski w równych częściach hipotekę 5500 marek na 4½ % — resztę ceny ze sprzedaży posesji Herrmannowi. Siostry mieszkały w różnych miastach: Elise była „Diakonissenschwester in Stettin am städtischen Krankenhause” (siostrą diakonisą przy szpitalu miejskim w Szczecinie), Sophie i Elsbeth „in Danzig im Lazarett am Olivaerthor” (w Gdańsku w lazarecie przy Bramie Oliwskiej), a pod nr 44 mieszkała z Wandą ich matka, wdowa Mathilde von Swieykowski z domu Preiß, dla której zastrzeżono dożywotnie prawo pobierania odsetek od tej hipoteki. Cesja miała więc charakter zabezpieczenia rodzinnego: cztery niezamężne córki jako wierzycielki, matka z dożywociem.