Podpis prezydenta Wolnego Miasta pod ulgą dla oficyny

Ustawa Wolnego Miasta Gdańska z 9 XII 1925 „o zwolnieniach podatkowych dla ułatwienia budownictwa mieszkaniowego” pozwalała zwolnić z podatku nowo wybudowany dom, jeżeli co najmniej 80 % jego powierzchni służyło celom mieszkalnym. 28 II 1927 wniosek dla oficyny przy Schulstraße 44 złożyła właścicielka Gertrud Gedanzig z d. Baumann, a podpisał go za nią, „i. V.” (w zastępstwie), jej ojciec Eugen. Inspektor Hentzsch rozpisał rachunek ołówkiem: dwie kondygnacje po 211,97 m² = 423,94 m², z czego niemieszkalne są garaż z magazynem (76,42 m²), świetlik i latryny na piętrze (17,30 m²) oraz piwnica (20,83 m²) — razem 114,55 m²; zostaje 309,39 m² mieszkalnych.

I dopisał wynik: „80 % der Fläche … betragen 339,15 qm. Es sind vorhanden 309,39 qm = 73 %” → „80 % powierzchni wynosi 339,15 m². Jest natomiast 309,39 m² = 73 %.” Progu więc nie osiągnięto. Mimo to 26 VII 1927 Senat Wolnego Miasta Gdańska przyznał ulgę, ze skutkiem wstecznym od 28 X 1926, czyli od dnia gotowości budynku do zasiedlenia. Pod uchwałą widnieją dwa podpisy: senatora dra Volkmanna, kierującego Wydziałem Finansowym, i dra Heinricha Sahma, prezydenta Senatu, czyli szefa rządu i pierwszej osoby w Wolnym Mieście.

Obieg wniosku trwał pięć miesięcy, m.in. dlatego, że w kwietniu Hentzsch zanotował: „Baumann ist jedoch z. Zt. verreist und kehrt erst nach dem 1. Mai zurück.” → „Baumann jest jednak obecnie w podróży i wróci dopiero po 1 maja.” Sprawę zamknął w Sopocie 9 VIII 1927 Hentzsch.