Oficyna budowana niezgodnie z projektem: dwie kontrole i wstrzymanie robót

Budowę oficyny na podwórzu nru 44 prowadził sam Eugen Baumann, wpisany na rysunkach jako wnioskodawca i zarazem „der Bauausführende” (wykonawca) — bez architekta. Pierwsza kontrola, 25 V 1923, wykazała, że pomieszczenia opisane w projekcie jako magazynowe mają w świetle „nur ca. 2,30 m”, podczas gdy rysunek przewidywał 2,50 m; magistrat zażądał doprowadzenia ich do wysokości przepisanej, „da wir hieran unbedingt festhalten müssen” → „ponieważ musimy przy tym bezwzględnie obstawać”, albo natychmiastowego złożenia rysunków zamiennych (Nachtragszeichnungen).

Druga kontrola, 12 VII 1923, stwierdziła poważniejsze odstępstwo: „Der Bau des Bürogebäudes wird nicht nach den genehmigten Zeichnungen ausgeführt. Die Unterkellerung kommt ganz in Fortfall, auch haben sich die Außenmaße geändert.” → „Budowa budynku biurowego nie jest wykonywana według zatwierdzonych rysunków. Podpiwniczenie odpada całkowicie, zmieniły się też wymiary zewnętrzne.” Baumann obiecał rysunki „umgehend” (niezwłocznie), ale ich nie złożył; 2 VIII 1923 policja budowlana zakazała dalszych robót do czasu zalegalizowania faktycznie realizowanego wariantu: „Ich untersage Ihnen … die Weiterführung der Bauarbeiten” → „Zakazuję Panu dalszego prowadzenia robót budowlanych”.

Trzy dni później Baumann poprosił o odbiór stanu surowego, a 15 VIII 1923 magistrat wystawił mu uzupełniające pozwolenie (Nachtrags-Bauschein) na „ein Hintergebäude massiv unter Pappdach” → „oficynę murowaną, krytą papą”, z zastrzeżeniem, że warunki z pozwolenia z 16 X 1922 pozostają w mocy. Spór toczył się w szczycie hiperinflacji, co tłumaczy oszczędzanie na budowie. Lipcowe pismo urzędu doręczono pod nr 44 pokojówce (Hausmädchen), bo Baumanna nie zastano — bywał w Gdańsku, gdzie prowadził firmę.