„Zatwierdzam podpis mojej żony”: zgoda męża w aktach kredytowych

Ilekroć rodzice właścicielki musieli ustąpić pierwszeństwa swoich praw z działu II księgi (prawa pierwokupu ojca, nr 4, i prawa mieszkania matki, nr 5) na rzecz nowego kredytu, dokument kończył się tą samą formułką. W 1929 r., przy hipotece 60 000 guldenów Krajowego Zakładu Ubezpieczeń: „Ja, Eugen Baumann, zatwierdzam zarazem oświadczenia mojej żony Charlotte Baumann z domu Danschke”. W 1934 r., przy długu gruntowym 5500 guldenów w złocie Kasy Oszczędności, jeszcze zwięźlej: „Ich, der unterzeichnete Ehemann, genehmige die Unterschrift meiner Ehefrau.” → „Ja, niżej podpisany mąż, zatwierdzam podpis mojej żony.” Formułka wynikała z prawa: małżonkowie Baumannowie żyli w ustawowym ustroju majątkowym niemieckiego kodeksu cywilnego, w którym mąż zarządzał majątkiem żony i pobierał z niego pożytki.

Jej rozporządzenie wymagało więc jego zgody, a notariusz musiał ją mieć na piśmie. Ich córka Gertrud, która w 1922 r. zawarła intercyzę wyłączającą ten mechanizm (C-073), podpisuje wszystkie te akty samodzielnie, a w 1934 r. załatwia restrukturyzację największego kredytu bez ojca i bez pełnomocnika.