Prawny trop do windy: „rzeczy stanowiące przynależność nieruchomości”

Winda osobowa, zamontowana w kamienicy w 1910/11 r., nie pada z nazwy w żadnym dokumencie bankowym. Wszystkie trzy wielkie umowy kredytowe okresu międzywojennego zawierają jednak klauzule, pod które musiałaby podpadać. W długu gruntowym Kasy Oszczędności z 20 III 1934 (i identycznie w akcie z 9 IV 1941) natychmiastowa wymagalność całego kapitału następuje m.in. wtedy, gdy zajęte zostaną w egzekucji „Sachen oder Rechte, die Zubehör des Grundstückes sind” oraz przedmioty „przeznaczone do trwałego połączenia z nieruchomością” → „rzeczy lub prawa stanowiące przynależność nieruchomości” (Zubehör — w prawie niemieckim rzeczy ruchome trwale służące gospodarczemu przeznaczeniu budynku, objęte hipoteką razem z nim).

Umowa z Krajowym Zakładem Ubezpieczeń z 14 IX 1936 idzie dalej. Pod rygorem postawienia kredytu w stan wymagalności zakazuje, by budynek „został bez wyraźnej zgody wierzycielki … w całości lub w części rozebrany”, by nieruchomość „nie była należycie utrzymywana”, oraz by „dotychczasowy sposób użytkowania lub sposób zabudowy (Bauart) został istotnie zmieniony bez uprzedniej zgody wierzycielki”. Nakłada też obowiązek „niezwłocznego wykonania koniecznych napraw na polecenie wierzycielki”. Dla wątku windy wynika z tego tyle: dopóki na kamienicy ciążyły te hipoteki (1929–1945), demontaż dźwigu bez zgody banku byłby naruszeniem umowy kredytowej.

Przemawia to za tym, że winda dotrwała w budynku do końca okresu niemieckiego. Dokumenty jej jednak nie wymieniają, więc jest to wnioskowanie z klauzuli ogólnej.