Cena 250 000 marek: zadatek, gotówka i przejęte hipoteki

Według § 2 umowy z 9 VI 1919 na cenę 250 000 marek złożyły się trzy pozycje: 2 000 M zadatku, pokwitowanego przy podpisaniu; 74 000 M gotówką „Zug um Zug gegen Auflassung” (dosłownie „ręka w rękę”, płatne równocześnie z przewłaszczeniem); i 174 000 M — przejęcie ciążących na domu hipotek (124 000 M na 4½ % dla monachijskiego banku oraz 50 000 M na 5 % dla sopockiego rentiera Adolfa Probsta) „als Allein- und Selbstschuldner”, jako dług wyłączny i osobisty kupującej. Siedem dziesiątych ceny stanowiły więc cudze długi, które zmieniły tylko dłużnika.

Z 74 000 M gotówki przy przewłaszczeniu 26 VI wypłacono około 58 000, a pozostałe 16 000 M zamieniono na oprocentowaną hipotekę „Restkaufgeld” (reszta ceny kupna) na rzecz małżonków Schmidtke. W brulionie umowy widać, że słowo „bares Darlehn” (pożyczka gotówkowa) skreślono i nadpisano „Restkaufgeld”. Umowa jest przy tym bezwzględna wobec kupującej: zrzeka się ona wszelkiej rękojmi za wady budowlane (§ 5) i bierze na siebie wszystkie koszty — samych opłat notarialnych i stempli 4 368,90 M, do tego 272,40 M kosztów sądowych.

Pełnomocnikiem do odbioru przewłaszczenia ustanowiono w § 6 „den Ofenfabrikanten Eugen Baumann zu Zoppot”, czyli jej ojca, ale 26 VI kupująca stawiła się osobiście.