„4900 %” — inwestor liczy zysk magistratu

W tym samym piśmie z 30 V 1906 August Schmidtke (inwestor, właściciel nr 44 od 1906) odwrócił zarzut urzędu. Zapytany, czy jego budowa jest tylko inwestycją, odpowiedział, że największym inwestorem jest magistrat: „Er stellt den Grund und Boden, für den ca 20–25 Pf. pro Quadratmeter gezahlt hat, mit 10 M. zum Verkauf, das ist ein Gewinn von 4900 %.” → „Wystawia on na sprzedaż grunt, za który zapłacił ok. 20–25 fenigów za metr kwadratowy, po 10 marek — to zysk 4900 %.” Rachunek się zgadza dla dolnej ceny: 10 marek to 1000 fenigów, czyli pięćdziesięciokrotność 20 fenigów, a więc 4900 % czystego przyrostu.

Magistrat z kolei podważył wiarygodność skarżącego. W brulionie sprawozdania dla Rejencji (Regierung — rządowa władza nadzorcza nad magistratem) z czerwca 1906 napisał, że Schmidtke żądał 8000 marek za sam ogród, „während er für das ganze Grundstück nur 20000 M. gegeben hat” → „podczas gdy za całą nieruchomość dał tylko 20 000 marek”. Kwotę 20 000 M potwierdzono przy ponownej kontroli skanu; liczba 8000 M pochodzi z brulionu ze skreśleniami i jej odczyt jest tylko prawdopodobny. W akcie kupna z 1906 r. cena wynosiła 37 000 M, więc liczba 20 000 M z tego brulionu pozostaje nierozstrzygnięta.

Postępowanie odwoławcze Schmidtke przegrał dwukrotnie: 27 X 1906 Prezydent Rejencji Gdańskiej v. Jarotzky oddalił zażalenie, uznając za rozstrzygające punkty 2 i 5 odmowy z 23 VII 1906 (niedopuszczalne drugie piętro; zbyt szerokie szczyty i wystawki). 9 IV 1907 Nadprezydent Prowincji Prusy Zachodnie (w zastępstwie v. Liebermann) odrzucił dalsze zażalenie z przyczyn formalnych: Schmidtke uchybił czternastodniowemu terminowi z § 129 ust. 3 pruskiej ustawy o ogólnej administracji krajowej z 30 VII 1883, a „rzekoma nieznajomość przepisów ustawowych nie może Pana chronić przed skutkami uchybienia terminowi”.