Szersze szczyty dla mieszkań pod dachem — miejski budowniczy za, komisja przeciw

Podanie Augusta Schmidtkego z 3 III 1908, którym uruchomiono drugi, ostatecznie zrealizowany projekt (rysunki Hermanna Wolschona), zawierało jedną prośbę o odstępstwo, złożoną z dwóch nierozłącznych części: „das Dachgeschoß zu Wohnzwecken ganz auszubauen und die Giebel laut Zeichnungen errichten zu dürfen, um dem Hause eine stattliche Facade und Aussehen zu geben” → „abym mógł w całości zabudować poddasze na cele mieszkalne oraz wznieść szczyty zgodnie z rysunkami, aby nadać domowi okazałą fasadę i wygląd”. Szerokie szczyty dawały mieszkaniom pod dachem mansardowym światło i wysokość.

Schmidtke dodawał, że na obu elewacjach bocznych obniży Drempel (ściankę kolankową, na której opiera się dach) z 1,80 do 1,00 m, a bez odstępstwa dom otrzyma „an der Hinterfront – Eisenbahnansicht – … ein unschönes Aussehen” → „na elewacji tylnej — widoku od kolei — brzydki wygląd”. Referent magistratu, Stadtbaumeister (miejski budowniczy) Puchmüller, odpowiedział punkt po punkcie: ad 1 — „Der Ausbau des Dachgeschosses ist nach der bestehenden Bauordnung nur zur Hälfte zulässig… Die Kniegelhöhe des Daches ist jedoch so ausgenutzt, daß der volle Ausbau… möglich sein würde” → „Zabudowa poddasza jest wedle obowiązującej ordynacji dopuszczalna tylko do połowy… wysokość ścianki kolankowej jest jednak tak wykorzystana, że pełna zabudowa byłaby możliwa”; ad 2 — Zwerchhäuser (wystawki dachowe, lukarny szczytowe wychodzące ponad gzyms) „überschreiten das zulässige Maß der einen Hälfte der Frontlänge. Gegen die beantragte Ausdehnung bestehen jedoch m. E. keine Bedenken, da es bei der Gruppierung u. der starken Höhen[unterschiedlichkeit] des Gebäudes wünschenswert ist, den Giebeln etwas mehr Breite zu geben” → „przekraczają dopuszczalną miarę połowy długości elewacji. Przeciwko wnioskowanemu zakresowi nie ma jednak moim zdaniem zastrzeżeń, gdyż przy takim zgrupowaniu brył i dużym zróżnicowaniu wysokości pożądane jest nadanie szczytom nieco większej szerokości”.

Komisja Budowlana (Bau-Ausschuß) rozstrzygnęła 30 III 1908 odwrotnie niż jej własny referent: „Die Ausnahme der Zwerchhausbauten wird abgelehnt. Im übrigen Consens erteilen unter der Bedingung, daß nur die Hälfte der Grundfläche des Dachgeschosses zu Wohnzwecken ausgebaut wird.” → „Odstępstwo dla wystawek dachowych zostaje odrzucone. W pozostałym zakresie udzielić pozwolenia pod warunkiem, że tylko połowa powierzchni poddasza zostanie zabudowana na cele mieszkalne.” Obie odmowy dotyczyły mieszkań w mansardzie. Schmidtke urządził je mimo to (C-022), a legalizację uzyskał dopiero w 1915 r.