„Skąd ma się wziąć radość z posiadania domu?” — rentowność 4½ %

Trzystronicowe, własnoręczne pismo Augusta Schmidtkego (właściciela kamienicy 1906–1919) do sopockiej policji budowlanej z 8 VI 1910 broni wykończenia poddasza, a kończy się wybuchem żalu na przepisy budowlane: „Neuere Häuser, die modern und bequem eingerichtet werden müssen, verzinsen sich überhaupt nicht. Mit meinem Hause komme ich z. B. nur auf 4½ %, wenn alles vermietet ist. Bleiben Wohnungen leer, dann setze ich Geld zu. Wo soll da die Freude an dem Hausbesitz herkommen?” → „Nowsze domy, które muszą być urządzane nowocześnie i wygodnie, w ogóle się nie oprocentowują. Na moim domu wychodzę np. tylko na 4½ %, i to gdy wszystko jest wynajęte. Gdy mieszkania stoją puste, wtedy dokładam. Skąd ma się wziąć radość z posiadania domu?” Cztery miesiące wcześniej (1 II 1910) tej samej władzy podawał ok. 5 %.

Wtedy chodziło o wywalczenie zgody na całe poddasze, teraz o odstąpienie od nakazu przeróbek. Obie liczby to jedyne bezpośrednie świadectwo ekonomiki kamienicy w rękach jej budowniczego. Różnica pół punktu procentowego wskazuje, że liczby w podaniach do urzędu służyły przede wszystkim jako argument w sporze PRAWDOPODOBNE. Dom był obciążony hipotekami na 125 000 M (4⅕ %) i 40 000 M (4 3/5 %), więc koszt samego kapitału zjadał deklarowany zysk (C-047, C-048).