Kto stracił: bank z Bawarii

Największym wierzycielem budowy była Bayerische Handelsbank Aktiengesellschaft w Monachium, spółka akcyjna działająca od 1869 r., o kapitale zakładowym 44,5 mln marek. Aktem z 1 III 1910 pożyczyła Schmidtkemu 125 000 marek na 4⅕ % rocznie (5 250 M odsetek rocznie, płatnych kwartalnie), z zakazem wcześniejszej spłaty do 1 sierpnia 1920 i pod karą ½ % za przedterminową. Bank obwarował się starannie: żądał podniesienia ubezpieczenia od ognia do min. 180 000 M po ukończeniu budowy, przedkładania rachunków budowlanych (Baurechnungen) i pierwszego miejsca w księdze — które uzyskał 12 VIII 1910, trzy dni przed wyznaczonym terminem. 12 VIII 1921 dyrektor Clemens Steyrer i prokurent Gregor Kolb podpisali w Monachium oświadczenie, że właścicielka „die … Forderung in Haupt- und Nebensache zurückgezahlt und die Hypothek hiernach gemäß §§ 1143, 1177 B.G.B. kraft Gesetzes als Eigentümerhypothek erworben hat” → „spłaciła wierzytelność w części głównej i ubocznej, a hipoteka stała się z mocy prawa hipoteką właściciela”. 7 IX 1921 sąd w Sopocie wykreślił pozycję 124 000 M z działu III (tysiąc marek spłacono już w 1912 r.).

Spłacono ją w marce wartej wtedy około jednej dwudziestej przedwojennej wartości. Koszty wykreślenia, 193 marki taksy notarialnej, zapłacił Eugen Baumann. To, że kamienicę ostatecznie sfinansował, wbrew własnej woli, bank z Monachium, jest naszym wnioskiem; źródło tego nie mówi.