Kubatura z pozwoleń 1908 i 1909: dom większy o tysiąc metrów sześciennych

Opłaty za pozwolenia liczono w Sopocie od kubatury (2 marki za każde 100 m³), dzięki czemu w aktach zachowały się dwa niezależne zapisy wielkości kamienicy. W pozwoleniu (Bauschein nr 2) z 2 IV 1908, wystawionym na „dom mieszkalny oraz kurnik i postawienie płotu” (Wohnhaus sowie Hühnerstall u. Setzen eines Zaunes), urzędnik zapisał rachunek: powierzchnia zabudowy 508 m² × 15,35 m wysokości ≈ 7 900 m³, opłata 158,00 marek. W dodatkowym pozwoleniu (Nachtrags-Bauschein) z 31 VIII 1909, zatwierdzającym projekt zamienny z windą i przerobionymi elewacjami, rachunek jest inny: 564,41 m² × 16,70 m = 9 069 m³, w zaokrągleniu 9 100 m³, opłata 182,00 marek plus dopłata 20,00 marek.

Między jednym a drugim projektem dom powiększył się więc o 56 m² rzutu (+11 %) i 1,35 m wysokości, a kubaturowo o blisko 15 %; tę wersję postawiono. Wzrost wysokości o półtora metra przy niezmienionej liczbie kondygnacji mieszkalnych oznacza, że urósł przede wszystkim dach. To tłumaczy, dlaczego trzy i pół miesiąca później policja budowlana zakwestionowała więźbę stromszą, niż dopuszczał § 24 d (C-028). Kurnik w pozwoleniu z 1908 r. to element wyposażenia podwórza, nie omyłka pisarska.