Kominiarz, którego zaświadczenie wstrzymywało odbiór całego domu

Wśród dwóch warunków, od których urząd uzależnił odbiór użytkowy kamienicy (C-027), pierwszy brzmiał: „eine Bescheinigung des Bezirksschornsteinfegermeisters […], daß die Anlage der sämtlichen Feuerstätten vorschriftsmäßig ist” → „zaświadczenie okręgowego mistrza kominiarskiego, że urządzenie wszystkich palenisk jest zgodne z przepisami” (18 I 1911). Wcześniej, przy odbiorze stanu surowego 27 I 1910, zastrzeżono osobno, że „für die Schornsteinanlagen ist besondere Genehmigung nachzusuchen unter Einreichung der erforderlichen Zeichnungen [in drei Exemplaren]” → „dla instalacji kominowych należy wystąpić o odrębne pozwolenie, składając wymagane rysunki w trzech egzemplarzach”.

Kominy wymagały więc w tej kamienicy osobnego postępowania; na rzucie połaci dachu z 2020 r. widać ich kilkanaście, po 2–5 przewodów każdy. Pieców kaflowych w mieszkaniach nie było: dom od 1910 r. miał centralne ogrzewanie i oryginalne zdobione grzejniki. Niemieckie „Feuerstätte” obejmuje jednak każde palenisko, a więc przede wszystkim trzony kuchenne (Herd), wpisane na rzutach mieszkań projektu 1909, oraz kotłownię centralnego ogrzewania w suterenie. Wymóg z 1911 r. dotyczył więc kuchni węglowych i kotłowni, nie pieców, i pokazuje, jak rozbudowaną gospodarkę kominową miał ten dom. Zaświadczenia kominiarskiego w aktach nie ma; warto by je odszukać.