Dom zamieszkany, ale nieodebrany — 30 marek albo 3 dni aresztu

Formalny odbiór użytkowy (Gebrauchsabnahme — urzędowe dopuszczenie budynku do zamieszkania) ciągnął się ponad rok. Schmidtke wniósł o niego 6 VIII 1910 („da derselbe am 15. [Oktbr.] zum Teil bezogen werden soll” → „ponieważ ma on być częściowo zasiedlony 15 [października]”), potem ponownie 22 XII 1910 — bezskutecznie, bo 12 I 1911 Hentzsch zapisał: „Gebrauchsabnahme kann noch nicht erfolgen, da p. Schmiedtke beabsichtigt das z. Zt. halbausgebaute Dachgeschoß ganz auszubauen.” → „Odbiór użytkowy nie może jeszcze nastąpić, ponieważ p. Schmidtke zamierza obecnie w połowie wykończone poddasze rozbudować w całości.” Sprawę odroczono „mit Rücksicht auf die Abänderung der Bauordnung” („z uwagi na nowelizację ordynacji budowlanej”), a 18 I 1911 urząd postawił warunki: (1) zaświadczenie okręgowego mistrza kominiarskiego (Bezirksschornsteinfegermeister), że wszystkie paleniska są zgodne z przepisami; (2) rysunki mieszkań poddasza w dwóch egzemplarzach do zatwierdzenia; do tego przypomnienie normy — mieszkania najwyżej na połowie rzutu poddasza.

Dalsze roboty w tylnych (od podwórza) pomieszczeniach poddasza zakazano: „Im Falle der Zuwiderhandlung werden wir eine pol. Zwangsstrafe von 30 Mk evtl. 3 Tage Haft, die wir hiermit androhen, gegen Sie festsetzen.” → „W razie naruszenia nałożymy na Pana policyjną karę przymusową 30 marek, ewentualnie 3 dni aresztu, którymi niniejszym grozimy.” Zarządzenie odebrała 21 I 1911 żona właściciela (C-029), a 24 I 1911 sierżant policji meldował, że roboty istotnie wstrzymano i „weitere Kontrolle wird ausgeübt” („dalsza kontrola jest prowadzona”). Mieszkania na niższych kondygnacjach były już wtedy zajęte, choć formalnie domu nie odebrano.