C-050 · Budowa i pierwsze lata (1906–1915)
Telefony epoki: notariusz 106, policja 32, fabrykant pieców 904
technika i luksus
Numery telefonów na papierze firmowym dokumentów kamienicy są dwu- i trzycyfrowe, co dobrze pokazuje skalę Sopotu i Gdańska przed 1920 r. Notariusz kamienicy dr Richard Wannow (Rechtsanwalt und Notar, Sopot) pisze w 1910 r. na blankiecie „Telephon Nr. 106.”; sopocka policja, która nakazywała opróżnianie piwnic i odbierała windę, używa jeszcze w 1912 i w 1921 r. nadruku „Ostseebad Zoppot, Fernruf Nr. 32”: cała administracja policyjna kurortu miała jeden dwucyfrowy numer. Gdańska firma Eugena Baumanna („Baugeschäft für Kachelöfen u. Kochmaschinen”, przedsiębiorstwo pieców kaflowych i kuchni, Poggenpfuhl 24/25) ma w 1919 r. „Fernsprecher 904”.
Notariusz Johannes Smolinski, urzędujący w 1920 r. przy tej samej ulicy co kamienica (Schulstraße 22/24), ma „Fernruf 120”. W maju 1911 r. akta Blatt 295 wysłano do Sądu Krajowego (Landgericht) w Gdańsku w sprawie „Festsetzung der Gebühren des Notars dr. Wannow” → „ustalenia wysokości opłat notariusza dra Wannowa”. O honorarium notariusza obsługującego hipoteki kamienicy toczył się więc spór rok po jej ukończeniu.
