Trzech bankrutów w jeden rok i licytacja o 127,50 marki

W 1887 r. działka trzy razy zmieniła właściciela i trafiła na licytację. 26 stycznia małżonkowie Wilhelm Trieder (mistrz ciesielski) i Barbara z domu Grzenkowitz przewłaszczyli Blatt 295 na Eugena Rudolpha Beckauera z Nowego Sopotu (w tym akcie „Maurer” — murarz; w późniejszych aktach tego samego roku „Maler” — malarz), podając wartość nieruchomości na 9000 marek i zostawiając sobie 1200 M reszty ceny na hipotece. Już 7 maja Beckauer oddał ją mistrzowi młynarskiemu Friedrichowi Mielkemu (podana wartość 7619,60 M), a 8 lipca na wniosek małoletniego Conrada Goeldla, reprezentowanego przez matkę Almę, wszczęto licytację przymusową (Zwangsversteigerung, sygn. K 9/87) o wierzytelność zaledwie 127 marek 50 fenigów zaległych odsetek od hipoteki 5100 M. Na terminie 24 września najwyższą ofertę, 5850 M, złożył Christoph Söhervelier[?] z Sopotu, lecz odrzucono ją, bo nie złożył zabezpieczenia.

Przybito za 5800 M gdańskiemu rentierowi Alexandrowi Aspolmowi, który sam był wierzycielem działki (750 M) i przystąpił do egzekucji. Aspolm zmarł trzy tygodnie później, 16 października, zanim wpisano go jako właściciela. 2 grudnia 1887 r. rendant sopockiej kasy sądowej stwierdził „Die Kostenschuldner Mielke, Trieder und Beckauer sind vollständig zahlungsunfähig” → „Dłużnicy kosztowi Mielke, Trieder i Beckauer są całkowicie niewypłacalni” (potwierdzone na skanie — ✓ AI 2026-08-29) i sąd umorzył wobec nich ok. 240 marek należności.

W kwietniu 1888 r. akta gruntowe Blatt 295 wypożyczono jeszcze do Gdańska jako dowód w sprawie karnej przeciw Mielkemu (Landgericht Danzig, sygn. J 32/88 — charakter zarzutów nieznany).