Ustępstwo w sprawie linii zabudowy, które nic nie dało

8 VI 1906 August Schmidtke pisał do Zarządu Policji, dowiedziawszy się, że jego wniosek znowu nie trafił pod obrady: „Sollte die Verlegung der Bauflucht heute beschlossen werden, so bitte ich mein Projekt deshalb nicht abzulehnen, sondern mir in dem Bauscheine die neue Bauflucht vorzuschreiben, damit mein Baugesuch nicht noch länger hingehalten wird. Mein Recht hinsichtlich der Bauflucht werde ich dann weiter suchen.” → „Gdyby przesunięcie linii zabudowy zostało dziś uchwalone, proszę, by z tego powodu nie odrzucać mojego projektu, lecz przepisać mi w pozwoleniu nową linię zabudowy, aby moje podanie nie było dalej przetrzymywane. Swojego prawa co do linii zabudowy będę wówczas dochodził dalej.” Cztery dni później, 12 VI 1906, po propozycji złożonej mu przez Królewską Rejencję w Gdańsku, ustąpił całkowicie: „Ich füge mich hiermit der neuen Bauflucht und bitte um Erteilung des Bauscheins.” → „Niniejszym podporządkowuję się nowej linii zabudowy i proszę o wydanie pozwolenia na budowę.” Ustępstwo nic nie dało: sześć tygodni później, 23 VII 1906, projekt odrzucono z siedmioma zastrzeżeniami.

Przekroczenie linii zabudowy było pierwszym z nich (C-143), a rozstrzygające okazały się drugie piętro i szerokość szczytów. Ta odmowa doprowadziła do dwóch przegranych instancji odwoławczych (C-013) i do nowego projektu z 1908 r.