Dwa procent miesięcznie, czyli 24 % rocznie, w miejskiej kasie oszczędności

22 sierpnia 1925 r. Eugen Baumann, występując jako pełnomocnik generalny córki, złożył u notariusza Ernsta Borowskiego oświadczenie o ustanowieniu długu gruntowego (Grundschuld) na kamienicy: „Ich … beantrage die Eintragung einer mit 2% monatlich verzinslichen und nach vorausgegangener vierzehntägiger Kündigung fälligen Grundschuld von 60.000 Gulden … für die Stadtgemeinde Zoppot /Sparkasse der Stadt Zoppot/” → „Wnoszę o wpis długu gruntowego oprocentowanego 2 % miesięcznie i wymagalnego po uprzednim czternastodniowym wypowiedzeniu, w kwocie 60 000 guldenów … na rzecz Gminy Miejskiej Sopot (Kasy Oszczędności Miasta Sopotu)”.

Dwa procent miesięcznie to 24 % rocznie. Taką stawkę nazwalibyśmy dziś lichwiarską, a pobierała ją komunalna kasa oszczędności; tyle kosztował kredyt w Wolnym Mieście Gdańsku tuż po reformie walutowej. Grundschuld różni się od hipoteki tym, że nie jest przywiązany do konkretnej wierzytelności: bank ma prawo do sumy z nieruchomości. Wpis nastąpił 29 VIII 1925 jako dz. III nr 30, z jedną nieuzgodnioną drobnostką: w akcie notarialnym wypowiedzenie jest czternastodniowe, w księdze dwumiesięczne. Operacja kosztowała 348,90 G opłat sądowych (w tym 100 G stempla) plus 53 G dla notariusza.

Do akt Borowski dołączył pełnomocnictwo i intercyzę jako dowód, że ojciec może działać za córkę, a mąż nie ma praw do domu (C-073). Notariusz wciąż pisze o właścicielce, że „żyje z mężem w całkowitej rozdzielności majątkowej”, choć od rozwodu minęło już siedem tygodni. Dług ciążył na kamienicy cztery lata. Jesienią 1929 r. spłaciła go Gertrud Gedanzig z kredytu Krajowego Zakładu Ubezpieczeń dla Pracowników Umysłowych (C-080), a Kasa 17 X 1929 zezwoliła na wykreślenie, kwitując, „że nasza wierzytelność została zaspokojona przez właścicielkę nieruchomości”. W księdze wykreślono dług 24 X 1929.