Przejdź do treści

Odczyty, przekłady i opracowania na tej stronie przygotowała sztuczna inteligencja pod nadzorem ludzi — mogą zawierać błędy. Jak pracowaliśmy z AI →

Sopot · dawniej Schulstraße 44 · zbudowana 1909–1910

C-080 · Właściciele, pieniądze, urzędy (1915–1945)

Oprocentowanie kredytu 1929–1941: 9 → 4 → 4,5 → 5 procent (i kary do 7 %)

pieniądzewielka historia w małych zapisach

Największy kredyt w dziejach kamienicy, 60 000 guldenów gdańskich, Gertrud Gedanzig zaciągnęła 4 IX 1929 w Landesversicherungsanstalt für Angestellte z Gdańska, Karrenwall 2, czyli Krajowym Zakładzie Ubezpieczeń dla Pracowników Umysłowych. Była to publiczna instytucja ubezpieczenia emerytalnego, która, jak wszystkie zakłady tego typu, lokowała składki w bezpiecznych hipotekach miejskich. Pieniądze poszły na spłatę drogiego długu w miejskiej kasie oszczędności (24 % rocznie, C-075). Warunki były na początek twarde: 9 % rocznie od 1 XI 1929, płatne kwartalnie, bez możliwości spłaty przed 1 I 1931, do tego obowiązek utrzymywania budynku „w dobrym stanie budowlanym” i ubezpieczenia od ognia.

Wielki kryzys wymusił jednak ustępstwo: 1 XI 1934 u gdańskiego notariusza dr. Curta Albrechta zamieniono kredyt na pożyczkę amortyzacyjną (Tilgungsdarlehn) — „Uzgodniona stopa 4 procent rocznie wraz z 1 procentem amortyzacji rocznie obowiązuje na razie do 30 września 1936. Od tego czasu obie strony zastrzegają sobie zawarcie nowych porozumień w tym względzie.” Odsetki spadły więc z 9 na 4 % (z 5400 na 2400 G rocznie), a w zamian właścicielka zaczęła spłacać kapitał po 1 % rocznie; protokół uzupełniający z 9 XI 1934 doprecyzował, że rata jest stała (annuitet), „amortyzacja następuje z doliczeniem zaoszczędzonych odsetek” — razem 3000 guldenów rocznie, 750 kwartalnie.

Ulga była tymczasowa: 14 IX 1936 zawarto kolejne porozumienie, tym razem na niekorzyść dłużniczki: „Pożyczka jest oprocentowana od 1 kwietnia 1937 w wysokości 4½ procent rocznie, a od 1 kwietnia 1938 w wysokości 5 procent rocznie”. Doszły odsetki karne: +1 punkt procentowy przy zwłoce ponad 10 dni i drugi +1 punkt przy braku spłaty w terminie wymagalności, co dawało stopy krańcowe 5½ / 6 / 6½ / 7 %. Do księgi wróciły wykreślone dwa lata wcześniej „Mehrzinsen” (odsetki nadwyżkowe). Po wcieleniu Wolnego Miasta do Rzeszy wierzytelność, przeliczoną na 42 000 RM (C-176), przejął berliński Reichsversicherungsanstalt für Angestellte. 10 IX 1941 r. Gertrud Gedanzig spłaciła ją w całości kredytem 50 000 RM z Kasy Oszczędności Miasta Sopotu.

Dokumenty, na których opiera się wpis